Wisława Szymborska, Ogni Caso

Poteva accadere.
Doveva accadere.
E’ accaduto prima. Dopo.
Più vicino. Più lontano.
E’accaduto non a te.
Ti sei salvato perché eri il primo.
Ti sei salvato perché eri l’ultimo.
Perché da solo. Perché la gente.
Perché a sinistra. Perché a destra.
Perché la pioggia. Perché un’ombra.
Perché splendeva il sole.
Per fortuna là c’era un bosco.
Per fortuna non c’erano alberi.
Per fortuna una rotaia, un gancio, una trave, un freno,
un telaio, una curva, un millimetro, un secondo.
Per fortuna sull’acqua galleggiava un rasoio.
In seguito a, poiché, eppure, malgrado.
Che sarebbe accaduto se una mano, una gamba,
a un passo, a un pelo
da una coincidenza.
Dunque ci sei? Dritto dall’animo ancora socchiuso?
La rete aveva solo un buco, e tu proprio da lì?
Non c’è fine al mio stupore, al mio tacerlo.
Ascolta
come mi batte forte
il tuo cuore

(Da Ogni Caso, Scheiwiller 2009)

Stanisław Raginiak, Ti diedi la pioggia delle nuvole di settembre

Dałem ci deszcz wrześniowych chmur
i kilka piosenek zespołu Rainbow
Nie stać mnie było na pereł sznur
słonecznych promieni szukałem na darmo
Dałaś mi warkocz przed snem rozpleciony
i kilka spojrzeń przez jesienną szybę
Nie stać cię było na chwilę rozmowy
palcem usta zamknęłaś gdy szeptałem twe imię
Dałem ci liście wrześniowych kasztanów
i kilka pajęczyn łączących krople
Nie stać mnie było na żaden z pałaców
o których marzyłaś stojąc w oknie
Dałaś mi cień który odszedł na chwilę
szelest twego snu zatrzymał mnie w bezruchu
Z sypialni wybiegły różnobarwne motyle
rozebrały cię dłonie nagłego podmuchu
– Nie mogę doliczyć się gwiazd które upadły
w noc wrześniową w oknie rozpiętą
Mijam drzwi które w warkocz się wkradły
czyli w ciebie niepojętą

______________________

Ti diedi la pioggia delle nuvole di settembre
e un paio di canzoni dei Rainbow
Non mi potevo permettere una collana di perle
cercavo invano raggi di sole
Mi desti la treccia sciolta prima del sonno
e poi un paio di sguardi
dall’altro lato della finestra in autunno
Non ti potevi permettere un momento per parlarmi
chiudesti la bocca col dito mentre sussuravo il tuo nome
Ti diedi le foglie delle castagne di settembre
e un pò di ragnatele che univano le gocce
non potevo regalarti nessuno dei castelli
che sognavi affacciata dalla tua finestra
Mi desti un’ombra, se ne andò per un attimo
il fruscio del tuo sogno mi fermò immobile
Dalla camera da letto fuggirono variopinte farfalle
ti svestirono le mani di un improvviso soffio
– Non riesco a contare le cadute stelle
di quella notte distesa nella finestra di settembre
Passo la porta che si insinua nella treccia
in te
incommensurabile

 

(Da Wiersze – Poesie, LietoColle 2015, traduzione di Elzbieta Raginiak)

Wisława Szymborska, Autotomia

Autotomia

Pamięci Haliny Poświałowskiej

W niebezpieczeństwie strzykwa dzieli się na dwoje:
jedną siebie oddaje na pożarcie światu,
drugą sobą ucieka.

Rozpada się gwałtownie na zgubę i ratunek,
na grzywnę i nagrodę, na co było i będzie.

W połowie ciała strzykwy roztwiera się przepaść
o dwóch natychmiast obcych sobie brzegach.

Na jednym brzegu śmierć, na drugim życie.
Tu rozpacz, tam otucha.

Jeśli istnieje waga, szale się nie chwieją.
Jeśli jest sprawiedliwość, oto ona.

Umrzeć ile konieczne, nie przebrawszy miary.
Odrosnąć ile trzeba z ocalonej reszty.

Potrafimy się dzielić, och prawda, my także.
Ale tylko na ciało i urwany szept.
Na ciało i poezję.

Po jednej stronie gardło, śmiech po drugiej,
lekki, szybko milknący.

Tu ciężkie serce, tam non omnis moriar,
trzy tylko słówka jak trzy piórka wzlotu.

Przepaść nas nie przecina.
Przepaść nas otacza.

(Da Wszelki wypadek, Czytelnik 1972)

_________________________

Autotomia

Alla memoria di Halina Poświatowska

In caso di pericolo, l’oloturia si divide in due:
dà un sé in pasto al mondo,
e con l’altro fugge.

Si scinde d’un colpo in rovina e salvezza,
in ammenda e premio, in ciò che è stato e ciò che sarà.

Nel mezzo del suo corpo si apre un abisso
con due sponde subito estranee.

Su una la morte, sull’altra la vita.
Qui la disperazione, là la fiducia.

Se esiste una bilancia, ha piatti immobili.
Se c’è una giustizia, eccola.

Morire quanto necessario, senza eccedere.
Ricrescere quanto occorre da ciò che si è salvato.

Già, anche noi sappiamo dividerci in due.
Ma solo in corpo e sussurro interrotto.
In corpo e poesia.

Da un lato la gola, il riso dall’altro,
un riso leggero, di già soffocato.

Qui il cuore pesante, là non omnis moriar,
tre piccole parole, soltanto, tre piume d’un volo.

L’abisso non ci divide.
L’abisso circonda.

(Da Ogni caso, Scheiwiller 2009; traduzione di Pietro Marchesani)